Εκλογές μεταξύ σοβαρού και αστείου… (kaltsovrako)

Πρόταση προς πολιτευτές: επειδή δεν προλαβαίνετε έτσι κι αλλιώς αυτή τη φορά να σκαρώσετε αφίσες, αφήστε τις καλύτερα στους bloggers που έχουν χιούμορ και ταλέντο, να γλυτώσουμε και το χαρτομάνι...

Δείτε όλες τις ξεκαρδιστικές προεκλογικές αφίσες του Καλτσόβρακου

Σχετικό: Μαζί... τί; (kaltsovrako)

Εκλογές και το Σπασμένο ‘Σύστημα’ (cosmix)

η μόνη σταθερότης που έχει επιφέρει το σύστημα του δικομματισμού και της απόλυτης εξουσίας στην Ελλάδα είναι η αφόρητη, δικτατορική σχεδόν, μετριότητα του δημοσίου, η διαφθορά, η φτώχια και οι υπερόπτες φλύαροι πολιτικοί

Ένα από τα πιό πολιτικά κείμενα που γράφονται αυτές τις μέρες στην μπλογκόσφαιρα, και το οποίο προχωράει σε προτάσεις πέρα από τις τετριμμένες διαπιστώσεις' αξίζει να διαδοθεί και παραπέρα:

Ο δικομματισμός και το, στη τεράστια πλειοψηφία του, όχι ιδιαίτερα ευφυές εκλογικό σώμα που τον υποστηρίζει, θρέφει και χρηματοδοτεί εδώ και αρκετές δεκαετίες, είναι ίσως το βασικότερο εμπόδιο για την οικονομική, κοινωνική και πολιτική πρόοδο της Ελλάδος. Όμως δεν είναι μόνον ο δικομματισμός (και η ανοχή αυτού) που ευθύνεται για τον διεθνή εξευτελισμό της χώρας μας.

Έχουμε δημιουργήσει ένα ιδιότυπο πολιτικό πλαίσιο λειτουργίας (ένα “σύστημα”) που, σε συνδυασμό με τη νοοτροπία που χαρακτηρίζει μεγάλο μέρος αυτού του έθνους, πρακτικά αποτελεί μονόδρομο προς την καταστροφή. Ένας μονόδρομος που δημιουργεί ολοένα και μεγαλύτερα προβλήματα και από τον οποίο έξοδο αποτελεί η λύση που έχουν δώσει αρκετοί στοχαστές, συμπεριλαμβανομένου του Πλάτωνα, από τον 5ο αιώνα π.Χ.: ο μόνος τρόπος ελέγχου σε ένα ιεραρχικό κοινωνικό σύστημα όπου υποσύνολο του πληθυσμού κατέχει εξουσία είναι η αυτορρύθμιση.

Η εφαρμογή συστημάτων αυτορρύθμισης σε δημοκρατικές κοινωνίες είναι επιβεβλημένη και βασική δικλείδα ασφαλείας κατάχρησης εξουσίας. Σε απάντηση λοιπόν της ερώτησης/επικεφαλίδας “Ποιός θα φυλάξει τους φύλακες;”, οι ίδιοι οι φύλακες θα προσέχουν τους εαυτούς τους. Στα πλαίσια ενός δημοκρατικού πολιτεύματος αυτό πραγματοποιείται με ποικίλους τρόπους. Πέραν από τον — απαραίτητο — διαχωρισμό των τριών εξουσιών, συχνά η εκτελεστική και η νομοθετική εξουσία διαιρείται περαιτέρω: Γερουσία και Βουλή στο νομοθετικό έργο και Πρόεδρος και Πρωθυπουργός στο εκτελεστικό. Τρανό παράδειγμα της σημασίας της κατάτμησης των εξουσιών αποτελούν οι ΗΠΑ με το Κονγκρέσο, τη Γερουσία και τη Κυβέρνηση/Πρόεδρο καθώς και η Γαλλία με τον Πρόεδρο και τη Κυβέρνηση πολλές φορές να διαφωνούν. Επιπλέον παραδείγματα υπάρχουν πολλά: οι Γερμανία, Ιταλία, Βρετανία και πλήθος άλλων δημοκρατικών χωρών διανέμουν τις εξουσίες έτσι ώστε να μεγιστοποιείται ο έλεγχος των όποιων πράξεων των ‘κυβερνώντων’. Με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζεται καλύτερος έλεγχος και μετρίασμα της εξουσίας. Η αντιπολίτευση έχει πρακτική αξία, σε αντίθεση με το λαϊκίστικο τσίρκο που αποτελεί η βουλευτική και και αντιπολιτευτική δραστηριότητα στη χώρα μας. [..]

Διαβάστε ολόκληρο το post στου cosmix.

Σχετικά:

• Το ποστ που γκρέμισε τον δικομματισμό (Old Boy)

Ελληνικά πολιτικά blogs τώρα (Σπιτάκι)

Μερική αναδημοσίευση παλιότερου post του kostis, το κάλεσμα του οποίου είναι ακόμα επίκαιρο:

Θέλω λοιπόν κάποιον που δε θα γράφει σαν Κυριακάτικο ένθετο, μα σαν editorial ή ακόμα καλύτερα op-ed σε καθημερινή Ελληνική εφημερίδα. Δε θέλω καν να είναι αντικειμενικός. Ίσα-ίσα. Θέλω να βγει ένας από τα δύο μεγάλα κόμματα, βαμένος, να γράφει καθημερινά για ό,τι προκύψει στα Ελληνικά πολιτικά δρώμενα. Να μας λέει για μικρά και μεγάλα (δίνοντας πρέπουσα σημασία). Να ρίχνει το spin του κόμματος του. Θα έρθει σύντομα κάποιος από το άλλο μεγάλο κόμμα, που θα δίνει το αντι-spin, και σύντομα θ’ αρχίσουν να τη λένε και ο ένας στον άλλο. Σε κάποια φάση θα έρθει και κάποιος από τα μικρότερα κόμματα, και αργότερα και κάποιος πιο αντικειμενικός, πιο κεντρόος, πιο ανεξάρτητος. Και μετά θα έχουμε πολιτική μπλογκόσφαιρα.

Τι θα κερδίσουμε;

Πρώτον aggregation. Μόλις ξεπεράστηκε η τρέλα των ιστιολογίων ως ημερολογίων στην Αμερική, τα blogs κυρίως γίνανε news aggregation mechanisms. Ντάξει, υπάρχουν κάποιοι που γράφουν πολύ ωραία, και είναι πραγματικά ενδιαφέροντα άτομα, αλλά υπάρχει ένα upper bound στο πόσα αμπελοφιλοσοφικά ή καθημερινά blog μπορεί να διαβάσει κανείς. Το ίδιο φυσικά και για πολιτικά blog, τεχνολογικά blog, κτλ.[..]

Στην πολιτική, aggregation θα σήμαινε πως δε χρειάζεται να κάτσω να διαβάσω όλες τις εφημερίδες για να βρω εκείνο το ένα ενδιαφέρον άρθρο που υπάρχει σήμερα. Κάποιος άλλος το κάνει αυτό για μένα, είτε επειδή βγάζει λεφτά από αυτό το πράγμα (με διαφημίσεις, χλωμό να συμβεί ποτέ στην Ελλάδα, ή επειδή του τα σκάνε ανοιχτά ή όχι από κάποιο κόμμα), είτε απλώς επειδή είναι το πάθος και η μανία του. Επίσης, με το καθημερινά εξασκημένο μάτι του, ο πολιτικός blogger μπορεί να δει ενδιαφέροντα στοιχεία σε ιστορίες που οι άλλοι θα προσπερνούσαμε.

Τέλος, υπάρχει και το όλο “non-traditional-media” slant. Η αλήθεια είναι πως οι blogger συχνά αποκαλύπτουν ή είναι διατεθειμένοι να μιλήσουν για πράγματα τα οποία τα κανάλια και οι εφημερίδες αποσιωπούν. [..]

Διαβάστε ολόκληρο το post στο Σπιτάκι.